Vertaling: Emunky
"Oh, hoe zij jammerlijk treurt...
Te midden van die stille eenzame, eenzame nachten...
Al klagend, zingt zij het lied van de dood..."
De grens tussen de werkelijkheid en een legende.
Is dun.
Van tijd tot tijd...
als het kwaad weer een lid van het oude ras bedreigde.
Werd haar geschreeuw gehoord van de bossen tot aan de kust.
En in je hoofd.
Luister zorgvuldig...
ook jij, kunt haar gehuil horen.
Waar zijn we? - Je bent wakker.
Hoelang heb ik liggen slapen? - Een uur, of zo.
Waar zijn we ook weer? - Ongeveer 10 minuten van Blackwater.
Waarom heb je me niet wakker gemaakt? - Je had wat slaap nodig.
Bedankt, hiervoor. - Geef niet.
Als ik dit weekend doorkom, dan kun je het goedmaken door...
Je moet bij die grote boom afslaan. - Oké.
Door mijn ouders te bezoeken.
Hoelang is het al geleden?
19 maanden. - Echtwaar? Dat is lang geleden.
Dan ken je mijn vader nog niet.
Pa. Jen.
Pa.
- Claire...
Pa?
Claire. Hoe gaat het? - Goed, en jij?
Niet slecht voor een ouwe kerel.
Pa, dit is Paul. Paul, dit is mijn vader.
Paul, mijn naam is Bill.
Wat is hier gebeurd? - Klote vossen hebben de kippen gedood.
Kun je er wat aan doen? - Ik kan meer klemmen leggen.
Ben je al binnen geweest?
Laat haar maar slapen. - Onzin.
Mam. Kijk eens, wie hier is.
Mam.
Oh, mijn god. - Hoi, oma.
Dan moet dit Kevin zijn. - Paul.
Oma, dit is Paul. - Leuk om je te zien, Paul.
Dat geldt ook voor u.
Oh, mijn god. - Goed, wie wil er thee of koffie?
Graag zelfs, dank je. - Van allebei?
Nee, alleen thee... - Twee suikerklontjes.
Paul? - Koffie, graag. Met één suikerklontje.
Ik hoef ma niet te vragen, wat zij wil.
Hoe gaat het met je, oma?
De laatste tijd heb ik meer slechte dagen dan goede dagen.
Wil je me even helpen met het kussen op te schudden.
Pa zegt, dat jij je medicijnen niet inneemt.
Om eerlijk te zijn, krijg ik er verstoppingen van.
Heb je dat al tegen de dokter vertelt? - Dat gaat hem niks aan.
Ik ga Bill wel even helpen.
Wat ben ik blij dat je er bent.
Alstublieft.
Je mag gerust televisie kijken, hoor? Er is vast wel wat op.
De ontvangst. Beter krijg je het niet.
Je hebt een nieuwe antenne nodig. - Het gaat om de locatie van het huis.
Hier is geen goed ontvangst.
Jij moet dus Jen zijn. - En jij bent?
Paul. Sorry. - Je bent hier dus niet om de TV te maken.
Deze is goed. Span jij hem opnieuw?
Gooi hier wat van overheen. - Wat is het?
Vossenzeik. - Je bedoelt urine?
Ja, normaal moet we ze schoonmaken... Dat is genoeg.
Normaal moeten we ze schoonmaken en verven om ze weer te kunnen gebruiken.
Omdat ze ons van kilometers afstand al kunnen ruiken.
Er is vast een vriendelijker manier, om vossen te vangen.
Bedoel je dit? - Daar zat ik niet aan te denken.
Als je het nog niet door hebt. Ik zit opgesloten met twee fossielen.
Dat zou ik 10 jaar geleden ook hebben gezegd.
En kijk nu eens naar je. Onafhankelijk, succesvol, veel op reis...
Beeldschoon. - Bescheiden.
Tot in de dood.
Fijn om je weer te zien. - Jou ook. Maar...
Waarom ben je nu teruggekomen?
Dit kan er mee door.
Deze zet ik wel. Ik denk dat er een storm aankomt.
Dit aas is mijn geheime wapen.
Je kunt nog zoveel kruiden gebruiken, maar op de mijne zijn ze dol op.
En het is nog eetbaar ook.
Wat doen die stenen daar?
Volgens mij ligt daar iemand begraven.
Een begraafplaats, of zo? - Ja, waarschijnlijk.
Ik heb er nooit bij stilgestaan.
Nog steeds last van vossen, Billy-boy?
Kijk eens aan, meneer Simmons.
Hoi, ik ben Simmo. - Paul.
Hoi. - Waar ga jij dan heen?
Eigenlijk, naar jullie toe. Jen heeft me uitgenodigd.
Dat is deze week al de tweede keer. - Dat weet ik.
Kom maar op. Laten we gaan.
De groenten zijn niet eens gekookt. Ze zijn nog rauw.
Jen heeft zeker gekookt. - Ik heb gekookt, er is nog genoeg.
Nee, dank je lieverd. Dit is genoeg voor mij.
Voor mij ook, dank je.
De mannen lusten nog wel wat. - Ze zeiden dat ze vol zaten.
Het was lekker hoor, lieverd.
Hij ziet er zo knap uit in zijn uniform.
Ik mis hem. - Natuurlijk, mis je hem.
Oma?
Ik wil je iets vragen over dat pakje wat je gestuurd hebt.
Dat is goed. Maar vertel het niet aan je vader.
Ik begrijp het niet. - Hou het goed bij je.
Bewaar het veilig. En ver weg van hier.
Wat bedoel je?
Mijn tijd hier zit er bijna op.
Oma, praat niet zo raar.
Je kunt de dood niet ontwijken. Dat kan niemand.
Dat weet ik. - Ik ben er op voorbereid.
Ik ben niet bang, omdat ik weet dat zij komt, om mij bij te staan.
Zij? Over wie heb je het?
De treurende dame. De huilende. Ze jammert voor de doden.
Er is geen reden om bang te zijn. We moeten haar alleen niet kwetsen.
Of onderbreken. Dat moeten we niet doen.
Over wie heb je het? Wie is die dame?
Iemand die jammert voor de O'Neills.
Wil je me morgen helpen met het opzetten van hekken?
Ja, geen probleem. - Dank je.
Ik kan alleen tot twee uur helpen. - Dan beginnen we om 9 uur.
Goed.
Waar is Paul? - Die is de stad in.
Ik zat daar maar. Gewoon in de schuur.
Ik kon hun geroep en getik op de rotsen horen.
Voordat ik het in de gaten had, begon ik te realiseren...
wat er aan de hand was. En wat de consequenties waren.
Dat ik mijn baan kon verliezen. Maar...
Ik mag toch hopen dat je met pensioen bent.
Met pensioen? - Ja.
Ja, dat klopt. Dat ik ook zo.
Bedankt, dat je gebeld hebt.
Dank je. Heb je niet wat sterkere spul?
Nee, wat is er? - Het is oma.
Ze is niet meer zo gezond, sinds je haar voor het laatst zag.
Dat is het niet. Maar wat ze heeft gezegd.
Ik denk dat het dementie is. - Denk je dat?
Waarschijnlijk. Anders weet ik het ook niet meer.
Ongeveer een maand geleden...
stuurde ze dit naar mij.
Er zat een briefje bij, waarop stond dat ik er goed voor moest zorgen.
En als het zover is, weet ik, wat ik ermee moest doen.
Ze wilde altijd gecremeerd worden. - En dit is voor haar as?
Waarschijnlijk.
Waarom stuurde ze het dan naar mij?
Wil iemand een pizza?
Ze vertrouwt jou.
Dat is oma. We hebben een foto van haar waarop ze nog jong is.
Waar kijk je naar?
Niks bijzonders. Ik keek wat rond.
Dat is de foto van oma, toen ze nog een kind was.
Laten we naar bed gaan?
Goed idee.
Ik heb je toch niet wakker gemaakt? - Nee lieverd, ik lag wat te dommelen.
Ik wil je even welterusten wensen.
Dat is lief van je.
Je draagt nog steeds je armband? - Dat is een St. Christoffel medaillon.
Ik heb het jarenlang gedragen.
Paul bewonderde die foto, waarop jij en je ouders bij die auto staan.
Die foto is mij zeer dierbaar. Vlak daarna stierf mijn moeder.
Een oude Ford, als ik het goed heb.
Ga nu maar lekker slapen.
Welterusten, lieverd.
Welterusten, oma. Tot morgenvroeg.
Paul, wakker worden.
Paul.
Wat is er?
Hoor je dat? - Claire, we zitten buitenaf.
Zou het een hond zijn? Of een vos?
Zo'n hond heb ik nog nooit gehoord.
Wat is het?
Geen idee.
Laten we gaan kijken? Pak een zaklantaarn.
Daarginds.
Wat is er?
Blijf in je kamer en sluit de deur. - Wat is er aan de hand?
Weet iemand, waar we naar moeten zoeken?
Oma, wakker worden.
Oma.
Kom op.
Het komt vanuit ons huis.
Jezus. Kom op.
Schiet op.
Claire. - Ze was hier.
Ik zag haar.
Doe eens rustig. - Ik zag haar, ze was hier.
Wie was hier? - Haar gezicht.
Dat kwade gezicht. - Waar is mam?
Waar is Paul? - Waar is oma?
Hij is nog daarbuiten. - Oma.
Ik heb meer munitie nodig. - Ik pak het wel.
Schiet op, Jen. - Dit is alles.
Bel je de politie? - Kut, het is een bandje.
Bel Simmo's vader. - Wat is zijn nummer?
Daar.
Schiet op.
Wat wil je van ons?
Ik krijg jullie wel, klootzakken.
Alweer een bandje. - Geef eens hier.
Claire, ik kan... - Wacht.
Dit is Claire O'Neill, ik bel... - Ze reageren toch niet.
We hebben hulp nodig... - Bel iemand anders, dit is hopeloos.
Mijn oma Dawn is vermist. - Claire.
Dawn. - Mam.
We hebben de politie nodig. - Ik wil die klootzakken zelf pakken.
Jezus. - Dit komt toch door de storm?
Controleer alle deuren, en zorg dat ze op slot zitten.
Oma's raam is nog open.
De jongens vinden haar wel.
Ik begrijp er helemaal niks van. - Wij allebei.
Wie wil er oma nou meenemen?
Kut. - Wat is er?
Verdoemt door Dawn.
Welke kant nu?
Bill.
Kut.
Waar zijn ze?
Kut.
We moeten hier weg.
Bill, we moeten hier weg.
Het is mijn schuld. - Kut.
Mam. - Dawn.
Kom.
Mam.
Kut.
En nu? - Waar ben je?
Kom tevoorschijn. Mam.
Help me. - Mam.
Alstublieft, help me.
Luister. - Alstublieft, help me.
Alstublieft, help me. Schiet op.
Ik ben hier.
Alstublieft.
Help me. Alstublieft, help me.
Wat is dit voor een plek? - Een oude mijnschacht.
Wat stinkt het hier.
Niet bewegen. - Wat is er?
Verderop is er iets.
Kut. Bill.
Doe het uit.
Alles goed daarbinnen?
Alles goed met je?
Wat zit erin? - Dat weet ik niet.
Van wie is het? - Van oma. Denk ik.
Wat is dat? - Weet ik niet.
Bill, schiet.
Ik heb geen munitie meer.
We gaan naar mijn huis, ik heb ze nog. - Niet zonder de meiden.
Ik haal ze wel op. Dan kom ik naar jullie toe.
Pa.
Ga naar binnen. - Waar is de rest?
Waar is oma? - Is de politie gebeld?
Ik heb een bericht achtergelaten. - We hebben ze nodig.
Waar is iedereen. - Simmo is munitie aan het ophalen.
En Paul?
Oh, mijn god.
Mam is verdwenen. - Bedoel je dat ze dood is?
Pa.
Pa?
Verdoemt door Dawn.
Hier is het veiliger dan beneden.
Moeders conditie gaat achteruit.
Vanavond sprak ze over een dame, die zal komen en voor haar zal huilen.
Bij vragen, lachte ze alleen maar. En noemde haar dan een Banshee.
Haar gehuil maakt "de dood" wakker.
Zodat "de dood" zal komen, voor degene wiens tijd erop zit.
Ik was gewaarschuwd.
De stervelingen die nog volgen, mogen de O'Neills Banshee niet dwarsliggen.
Terwijl ze jammerlijk treurt.
Ik mag haar niet onderbreken, want anders is moeders reis vervloekt.
Ik ga weg.
Niet met dat ding daarbuiten. - Dat risico neem ik.
Hier zijn we veilig. - Hoezo dan?
Ga nu niet in discussie. - Claire, ik laat je niet gaan.
We nemen de auto. We moeten iets doen. - Het beweegt niet meer.
Wat is het?
Hij wacht. Hij wacht erop dat wij iets gaan doen.
Wat is het? - Het is "de dood".
"De dood" is wakker gemaakt.
Kijk. Deze pagina is geschreven in de nacht dat oma's moeder stierf.
De Banshee. Ze verschijnt als een dame, wanneer een familielid op sterven ligt.
Haar ogen zijn doorlopen met bloed van al dat eeuwenlang gehuil.
Haar gejammer maakt "de dood" wakker. En nu komt "de dood" voor ons.
Claire.
Je bent teruggekomen. - Ik laat je toch niet alleen achter.
Ik was zo bang. - Nu ben je veilig.
Laten we het aan hen vertellen.
Jen.
Pa. Waar ben je? - Hij is buiten.
Het is weg.
Even kijken.
We gaan ervandoor. - We hebben de munitie nog nodig.
Start de auto. Ik pak de munitie. - Ik doe het wel.
Jij blijft hier, jongdame.
Je hebt me laten sterven daarbuiten.
Pa.
Kom op.
Jen.
Simmo. - Help.
Kom op.
Ren.
Paul, hou op.
Pa.
Het heeft Jen te pakken.
Jen.
Jen?
Ben je daar? Jennifer.
Ik heb een geweer.
Jen, als je in orde bent. Zeg dan iets.
Jennifer.
Ze hebben Jen. Ze is verdwenen. We moeten hier weg.
We hebben een dokter en politie nodig. Kom op, pa.
De urn bevat het leed en boosheid van de Banshee.
Alstublieft pa, niet praten.
Luister naar me.
Mijn grootouders en ouders zijn allemaal gecremeerd.
En hun as zitten in de urn.
De voorouders van de O'Neills zitten in de urn.
Alstublieft pa, bespaar je krachten.
Daarom moest oma gecremeerd worden. Dan wordt ze herenigd met haar familie.
En ik ben er tussengekomen.
Deze nachtmerrie zal alleen voorbij zijn...
als de Banshee het zuivere bloed van de laatste O'Neill krijgt.
En jij bent het zuivere bloed.
Pa.
Kom op.
De urn.
Claire.
Help me.
Claire, lieverd.
Ik ben het.
Kom bij me.
Hier ben je veilig.
Ja.
Binnen ben je veilig.
Goed zo, lieverd.
Kom maar naar binnen.
Het is al goed, lieverd.
Nog een klein stukje verder.
Kom maar.
Hier ben ik.
Oma?
Je mocht toch niet ingrijpen?
Vergeef me, alstublieft. - Daar is het te laat voor.
Het spijt me. - Jij bent hier verantwoordelijk voor.
Oh mijn god, Jen. - Nu zul je eindelijk sterven.
Ik ben verdoemd voor de eeuwigheid.
Ik moest nog eerst gecremeerd worden.
Kijk wat je mij hebt aangedaan.
Jij domme vieze slet.
Dit is allemaal jouw schuld.
"De doden" willen het bloed, van degene die je bij je draagt.
Geef ze het bloed van het ongeboren kind.
"De doden" zullen als eerste, het bloed proeven van de laatste O'Neill.
Wat een heerlijk geluid van de dood.
De urn.